Haar handen zijn vlokken
van donkere sneeuw
Haar gezicht gaat weg
als een waaier van duizend vormen
en ik blijf stil als een blad
die slaapt bij de rand van de weg
Ik blijf, ik blijf
ik ben de doodstille berg
en de zon en de hamer
een blad die zijn boom verloren heeft
Noëlia gaat door zonder kijken
net als een vreemde vogel,
een vrouw die van afstand houdt
kan niet van glas zijn
moet een lichaam en een huid hebben
een hart en een kompas
om de weg niet kwijt raken
en om de ogen te vinden
als zij kijken wil.
Ik ben het stille oog
zij is het oog die draait
Ik ben het blad
zij is de wind
die niet meer waait
voor mij.
