VIER

De cijfer neemt mijn ziel,

een innerlijke 4, een onderneming,

 zorgen de verborgen Amerikanen

voor het brood van mijn toekomst.

 Ik weet weinig van de cijfer,

 weet ik niet of het is de vrucht van mijn geloof

of een verborgen prijs,

het is niet waard te uitzoeken,

ik ben gevangen in mijn aanwezigheid.

Niets waard de aanwezigheid van een wereld,

ik ben minder ik in mijn continent. 

Ik wil graag dat de brand een dag praat,

dat de valse speler zijn wildcard  toont,

 ik ben moe van de onzekerheden,

zat  van al de zwendel.

Spreek, de mysterie,

de stem achter een schriftelijke naam van vrouwen. 

Een 4 is niet meer dan een 4

maar zo bitter de afbeelding is. 

Hou van jouw ellende tot de laatste seconde.

LIEFDE

 ik zal niet uw schoonheid zingen

 of de sluitingen van uw taille,

ik hield van je omdat het niet anders was,

 als wie die van zijn navel houdt. 

De steen was met jou teder,

teder tod de driftbui. 

Ik voelde me zo zacht

dat ik smolt weg,

in een osmose met kussen

en scherpe strelingen.

 Wat ronde genegenheid,

en  de tand, wat ronde; 

het was een ronde vrouwelijke schoot

de dagen, ja, mijn dagen.

Als je mooi geweest was

zou ik van jou ook houden.

KAMELEON

Je sliep in de tak

en je had die kleur,

je sliep in de bloem

en je was van de kleur van de bloem,

 maar zonder  stekels of geur.

 De tak en de bloem verdwenen,

kwam het nacht,

dan was je kleur van nacht; 

de dag kwam en je was van zijn kleur. 

U sliep op mijn borst en je had de kleur van mijn ziel,

kleur van ziel zonder doornen.

ZEEPBELLEN

Ze zullen je naar de hemel stijgen,

in een hoek met koffie-gronden

en tabak as,

je zal zo bedrieger als een Judas zijn

zonder boom waaruit je zou hang.

Ze zijn zeepbellen, mijn ziel,

allemaal zeepbellen,

de nagel van de wind en de teen. 

Je zal de dageraad kijken,

 als de zon verwijdert de tuniek

 tussen korrels van koffie

tussen as-gronden. 

En je zal  je zeepbellen zien

in jouw wanhoop

aan het krioelen onder het licht. 

Je smelt in twee slangen,

verborgen in de wijngaard. 

Je bent zeepbel die omhoog gaat,

stijgt tot waar het zich niet houdt.   

Ik kan niet lopen in mijn huis,

dat een fosforescerende lymfe is,

noch in de drempel ik kijk

al de keer ik gaap. 

Ze zijn zeepbellen, mijn ziel,

dingen naar een andere wereld. 

Wie speelt met water en zeep…   

Het kind lacht terwijl ze knallen

de zeepbellen

zeepbellen van het hart.

ONKRUID

In plaats van rozen

zetten we in de grond onkruid

en in plaats van bloemen

pakken we kardoenen

We zijn koud van woorden

die leugens betekenen

Moe van minuten

die verdwalen zich in de dagen

en heel ver links van de doel

onrust stoken door baardeloze blondines

van heel harige okselholtes

Herinner maar al het onkruid

al de kardoenen van de geest

en een kus is tussen twee

hetzelfde dan een wapen

of zelfs je zaad in een fles

AGORAFOBIE

Al de lijnen zijn hoeken,

al de deuren afgronden.

We gaan rond het thuis

als over de glazen van de verhuizing.

We hebben de handen vol met angst,

angst is een vriend die lacht,

en het bloed loopt altijd omhoog,

naar de lippen,

naar het vergif tussen de tanden.

Het is een liefde zonder bladeren

in een margriet van glas,

het glas brandt altijd de handen,

er is altijd lood tussen de nagels.

Ik klop de as van mijn overslag af,

en ik lach,

ik lach verborgen in mijn dagelijkse angst.

ADAM

Ik bijt de Apple

die Eva heeft weggegooid,

ik klim in de boom van de kennis

door een trap gemaakt met haarvlechten

van een vrouw.

De slang was een leugen,

de duizendpoot en de knijper ook,

Eva is niet de dochter van mijn rib,

zij is de dochter van mijn tranen:

zo veel huilde ik die dag

dat uit de modder een vrouw was geboren,

trillend marmeren lichaam

boom met winderige wortels.

Zij zei hallo met een kus

en ik stal het licht uit haar wang.

We wandelden samen een lang stuk,

met onze handen verbonden.

Wij waren naakt tot half geest,

ik vermeed haar rug,

omdat als ik naar haar rug kijk

is het alsof  ik de tijd doorga kijken,

terwijl de lijken liggen op de oever.

Ik hield haar brede heupen,

ik kuste haar zoals een beest dat doet;

ik vergeet alles over mij,

alles leeft binnen een vuist

de wens kloppend in elke stap.

Dan heb ik God uitgevonden,

Eva had genoeg van mijn oude stemming,

zij vond het precieze woord in de lippen,

zij zei “dag” zonder een kus.

Sindsdien elke keer dat ik haar zie

zie ik alleen de zwarte rug van de tijd.

DE GROENE GEEST

Wij dronken met volle teugen,

wij zwierven bijna elke nacht,

de straten vol van groene honden 

en blauwe hoeren;

in de verkeerslichten fladderden de motten rond,

een dwerg danste de tango

bij de deur van een winkeltje.

Amsterdam is een sinistere stad:

er is een kanaal waar de doden drijven

en de voetgangers gooien rozen.

De mensen plassen op de straten

en de urine loopt in een bruisende stroom

naar de dijken van bot.

Verboden mengen cannabis en alcohol,

verboden  te spugen naar de standbeelden,

verboden een handstand te maken

op de openbare weg.

Absint en slapeloosheid,

rode lichten en scheurbuik.

Amsterdam is een stad met betovering,

wanneer ze gaapt een zwerm van vlinders

gaat naar de straat.

De haan met rode kam

wandelt bij de bloemenmarkt.

Rembrandt heeft een kater die vlucht

met het oor van Van Gogh in de mond.

Ik kende een kind met twee tongen,

een bejaarde met drie vingers

en een meisje met een regenjas.

Tabak en absint,

groene honden en blauwe hoeren.

Wij waren bijna verstikt

met zo vele kanalen en wolken.

Gelukkig zagen wij Spinoza in de Joodse wijk,

hij vatte God in een ring.

Wij waren evenwichtskunstenaars

aan de rand van de kanalen;

op de tast, blind door de rook,

wij vluchtten uit de koffieshops.

Absint en tabak,

groene honden en blauwe hoeren.

Amsterdam slaapt

een hond blaft

een wit oog ziet de dageraad