Al de lijnen zijn hoeken,
al de deuren afgronden.
We gaan rond het thuis
als over de glazen van de verhuizing.
We hebben de handen vol met angst,
angst is een vriend die lacht,
en het bloed loopt altijd omhoog,
naar de lippen,
naar het vergif tussen de tanden.
Het is een liefde zonder bladeren
in een margriet van glas,
het glas brandt altijd de handen,
er is altijd lood tussen de nagels.
Ik klop de as van mijn overslag af,
en ik lach,
ik lach verborgen in mijn dagelijkse angst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten