ZEEPBELLEN

Ze zullen je naar de hemel stijgen,

in een hoek met koffie-gronden

en tabak as,

je zal zo bedrieger als een Judas zijn

zonder boom waaruit je zou hang.

Ze zijn zeepbellen, mijn ziel,

allemaal zeepbellen,

de nagel van de wind en de teen. 

Je zal de dageraad kijken,

 als de zon verwijdert de tuniek

 tussen korrels van koffie

tussen as-gronden. 

En je zal  je zeepbellen zien

in jouw wanhoop

aan het krioelen onder het licht. 

Je smelt in twee slangen,

verborgen in de wijngaard. 

Je bent zeepbel die omhoog gaat,

stijgt tot waar het zich niet houdt.   

Ik kan niet lopen in mijn huis,

dat een fosforescerende lymfe is,

noch in de drempel ik kijk

al de keer ik gaap. 

Ze zijn zeepbellen, mijn ziel,

dingen naar een andere wereld. 

Wie speelt met water en zeep…   

Het kind lacht terwijl ze knallen

de zeepbellen

zeepbellen van het hart.